Emigracja. Pytanie. Bez odpowiedzi.

Nie tak dawno temu jeden z kasjerów w sklepie zapytał się mnie skąd jestem. Zamarłam przez momenet! Po pierwsze, dawno nie słyszałam tego pytania.  Po drugie, jest to jedno z pytań, którego po prostu nie lubię (dłłłługa historia). A po trzecie, co mu po tym, że mu powiem, że jestem z Polski?! I tak pewnie zrozumie Holland zamiast Poland :)

Facet zbił mnie z tropu. Chyba sam się bardzo zdziwił widząc moją jeszcze bardziej zdziwioną minę. Po chwili, jak już się otrząsnęłam i dotarło do mnie, że przecież jestem dobrze wychowana (buziaki dla rodziców:)), odpowiedziałam mu oczywiście, że jestem z Polski.

Długo nie dawało mi to spokoju. Bo szczerze, to nie obroniłabym się w dłuższej konwersacji o życiu w Polsce. Od dawna nie wiem jak to jest mieszkać i żyć w Polsce. Od prawie 8 lat nie ma mnie w Polsce i jedyne co obecnie łączy mnie z Polską to moja rodzina i dwie przyjaciółki. I z roku na rok coraz ciężej jest mi wyrażać opinie o Polsce, po polsku, a o pisaniu nie wspominając (m.in stąd ten blog ;)). 

Od lat moim codziennym językiem jest angielski i niemiecki. Mieszkałam przez "chwilę" w Niemczech, teraz "drugą chwilę" mieszkam tutaj. I jak już kiedyś wspomniałam, nie przywiązuję się do miejsc ale do ludzi. Zatem wielu negatywnych opini o Teksasie czy Oregonie ode mnie nie usłyszycie bo jestem jedną z tych, która niewiadomo skąd ma szczęście do ludzi i nawet nieznajomi na ulicy się do mnie uśmiechają i są serdeczni. Podoba mi się, gdzie mieszkam/mieszkałam.

Nigdy nie miałam przykrości z powodu bycia "nietutejszą" - czy to w Niemczech, w Turcji czy w Stanach. I mimo, że Oregon jest o wiele lepszym miejscem do życia od Teksasu, to nawet z Teksasem mam bardzo miłe wspomnienia.

Wszelkiego rodzaju "cultural immersions" czyli tzw. "zanurzanie" sie w kulturze danego kraju przeszły gdzieś obok mnie...tak jakby nie dotyczyły mnie samej a kogoś innego. A do każdej sytuacji staram się podchodzić przeważnie tak samo - z uśmiechem i z przekonaniem, że dam radę :) Dlatego nie traktuję mojego mieszkania w Stanach jako czegoś wyjątkowego.

A dlaczego o tym piszę? Bo pytanie kasjera obudziło refleksje, o których już dawno zapomniałam. Skąd jestem? I coraz częściej rozumiem jak ktoś siebie określa mianem"citizen of the world" - czyli obywatelem świata.

Wiem, gdzie się urodziłam ale wychodzę z założenia, że każde doświadczenie jest pewnego rodzaju lekcją wychowania. Do Polski pewnie nigdy nie wrócę na stałe.  Dlatego, czy fakt, że urodziłam się w Polsce i spędziłam tam prawie 21 lat jest wystarczający, żeby przez kolejne lata na pytanie  "skąd jesteś" odpowiadać, że z Polski? Dlaczego dokumenty takie jak świadectwo urodzenia i paszport, mają określać moją przynależność? Tak, rodzinę mam z Polski..ale moja rodzina i dzieci będą już "trójwymiarowe" - rodzice z dwóch różnych krajów mieszkający w trzecim...i wtedy pytanie "skąd jesteś" nie będzie już takie proste...