Paryż. Książka.

Jedno z tych miast, które dzieli. Jedni je ubóstwiają, inni nienawidzą. Ale jest też grupa, dla których jest to miasto obojętne. Ja zaliczam się do tej ostatniej. Byłam tam raz i pamiętam ciastko, które dostaliśmy przed wejściem na wieżę Eiffla- a może to było już po, nieważne- ważne było ciastko, które było bardzo smaczne i wtedy nie do dostania w Polsce. Miałam dziewięć lat. Priorytety były wtedy inne, mniej skomplikowane. Przeczytałam wstęp i odłożyłam książkę myśląc sobie - stereotypowo, niestety-, że wydmuchane i egzaltowane historie o tym mieście to zdecydowanie nie jest lektura dla mnie. Kilka tygodni później: zbliżający się termin oddania książki i zdrowotna niedyspozycja, która przykuła mnie do łóżka, zmotywowały mnie, by sięgnąć po tę książkę po raz drugi. Kolejny raz miałam mieszane uczucia po przeczytaniu wstępu, ale dałam szansę pierwszej opowieści. I w ten sposób, nawet nie wiedząc kiedy, byłam w połowie książki; raz się śmiejąc, raz myśląc sobie "o też tak miałam", innym razem podziwiając siłę i determinację niektórych autorów. Według mnie nie jest to pozycja emitująca przesadną, cukierkową miłością do Paryża. Jest to zbiór trzydziestu dwóch, kilkustronicowych opowieści ludzi, którzy mieli albo nadal mają styczność z Paryżem. Trzydzieści dwa głosy, które w ciekawy sposób opisują swoje doświadczenia. Fajna pozycja dla tych, którzy lubią czytać o przygodach i spostrzeżeniach innych emigrantów. No i oczywiście dla miłośników Paryża, dla których rue de Clignancourt, rue Poncelet, Graineterie du Marche nie są jedynie pustymi nazwami, przy wymowie, których łamią język. 

A do Paryża wrócę-w końcu to niecałe 5 godzin drogi od Rotterdamu. Z wielką ciekawością obejrzę z dorosłego punktu widzenia miasto, które wywołuje tyle emocji. I na wycieczkę zaproszę moich kochanych rodziców, na których to miasto wywarło chyba dobre wrażenie. Na tyle dobre, że turystyczny powrót planują już od wielu lat. Nadal beskutecznie, ale to się niedługo zmieni. Może już jesienią?