Bardzo nieposkładane myśli wirują w mojej głowie od kilku dni. Prawie jak liście na wietrze. Z tą różnicą, że u nas wiatru w ostatnim czasie jest mało i dzięki Panu, który zajmuje się sprzątaniem terenu na naszym osiedlu i ostatnio o nich zapomniał, liście zdąrzyły ułożyć się w dywan w prawdziwie jesiennych odcieniach. Mam takie upodobanie, że szuram butami w liściach. I nie inaczej było tym razem.  Zapewne sąsiedzi już się przyzwyczaili do moich dziwnych zachowań:)

Mija rok odkąd ostatni raz pakowałam się w podróż (dłłuuugą podróż) do Polski.
Z trudem zostawiłam Doktoranta na prawie trzy miesiące. Nie lubię się z nim rozstawać.
Chociaż aktualnie gdzieś tam kołaczą się myśli, że mógłby wyjść na uczelnie na kilka godzin, żebym mogła za nim zatęsknić ;)
Ale dłuższe podróże są niełatwe. Słodko-gorzkie doświadczenie. Dużo emocji. Radość z pobytu z Rodziną (i ukochanym rodzinnym Psiakiem). Smutek, że Doktorant tak daleko i nie popija razem z nami domowej naleweczki próbując wymawiać polskie słówka:)

Ta cała "emigracja" daje się niekiedy we znaki. Traci się niektórych przyjaciół, znajomych. Rodzinę widzi się rzadko. Za rzadko. I mimo, że ma swoje walory i zazwyczaj pozytywne strony triumfują w ogólnym zarysie...to jednak strat też jest wiele. Wiele wspólnych chwil z ważnymi Osobami, których nie można nadrobić. Nie wiem czy uda mi się kiedykolwiek znaleźć złoty środek.

Szklaneczka martini. Czekolada.
I gdzieś tam w kącie ukryty smutek, który wpisany jest przecież w życie.