Chyba po raz pierwszy od końca września całkowicie oddałam się przyjemnościom weekendowym.
Stres ostatnich miesięcy stopniowo topnieje. Przynajmniej na chwilę.
Weekend rozpoczeliśmy kawałkiem tortu. Jecie czasami tort na śniadanie? :)
Doktorant planował weekendowy deser i przez cały piątek wysyłał mi linki do przepisów na torty (zamiast pracować!) ;) Pomyśleliśmy, dlaczego nie. Bez okazji.
Nie, właściwie to z okazji: żeby celebrować sobotnie śniadanie...inaczej.
Sobotnie popołudnie spędziliśmy z Doktorantem na targu.
Tłumy, kolory, zapachy i ciągłe nawoływanie sprzedających. Czułam się, jak na tureckim baazar.
Są dni, kiedy tłum ludzi stąpający mi po piętach denerwuje mnie na potęge, ale w tę sobotę jedyne co było ważne to stragany z przyprawami, smakowanie kolejnych kawałków sera i wybieranie świeżego koperku. Nie było mnie tam całe długie tygodnie, cotygodniowe zakupy stały się domeną Doktoranta.
Widać, że już wie do kogo po pietruszkę, do kogo po najlepszy ser i gdzie sprzedają smaczną rybę i jego ulubione oliwki.
Wrociliśmy do domu obładowani pysznościami. Zastawiłam parapet w kuchni zieleniną, owocami i cały czas planuję kolejne posiłki. Nastawiłam dwa gary na bulion warzywny, poustawiałam w każdym zakątku mieszkania tulipany. W niedzielę poszliśmy na spacer...do sklepu, po wino:)
Bo na kolację były te cebule i ta pasta. Misz masz, ale jaki pyszny, do którego wino było koniecznością.
Bez wysiłku poddałam się uciechom, które tak bardzo zaniedbałam.
Brakowało mi tej zwykłej-niezwykłej codzienności.

Udanego tygodnia:)