Książka. "A Homemade Life: Stories and Recipes from My Kitchen Table" Molly Wizenberg

Lubię jeść. Jedzenie nie jest dla mnie jedynie paliwem potrzebnym do prawidłowego funkcjonowania. Jedzenie jest dla mnie przyjemnością. Historia rodzinna głosi, że urodziłam się duża, gruba, pryszczata a pierwszą butelkę mleka wypiłam z prędkością światła i w ilości dwa razy większej niż mój brat urodzony rok wcześniej. Ja tam im tak do końca nie wierzę, nie mają dowodów :)
Długo poruszłam się po omacku po świecie kulinarnym. Na rodzinnych filmach bardzo często jestem w okolicach kuchni, przyglądam się jak mama lepi pierogi. Po latach stoję już obok rodziców i im pomagam. Pierwsze ciasto, które upiekłam z pamięci to murzynek. Pamiętam, że sama robiłam też naleśniki i placki z jabłkami. A zeszyt z przepisami przepisanymi przeze mnie przed wieloma laty jest nadal w użyciu.
Wydaje mi się, że podświadomie zawsze wiedziałam, że kulinaria i wszystko co z jedzeniem jest związane, będą pełniły ważną rolę w moim życiu. Razem z E. nadszedł czas, w którym zdałam sobie w końcu świadomie sprawę, że jedzenie i gotowanie były i są ważną częścią mnie i mojego życia. I, że rozmowy o jedzeniu mogą być równie ciekawe (a dla nas bardziej) jak te o filmach, książkach, muzyce...
Łączę miejsca i ludzi z potrawami. Od kiedy pamiętam jednym z ulubionych dań, które zawsze będzie mi się kojarzyć z moim Dziadkiem i które muszę sobię koniecznie zamówić przy okazji kolejnej wizyty u niego, jest pieczony boczek z tą boską galaretką, która tworzy się z tłuszczu wytopionego podczas pieczenia. Jak jestem w Polsce a mój kochany Tata ma akurat dzień wolnego, to często przyrządza najlepsze danie z wątróbki drobiowej pod słońcem! Nawet do zwykłej, wydawać by się mogło, czynności jak smażenie wątróbek podchodzi w sposób metodyczny. Nie staram się ich sama przyrządzać bo wiem, że nigdy mu nie dorównam a na "wątróbkowe" rozczarowanie nie jestem gotowa. Pierwsze amerykańskie domowe pancakes smażyłam razem z kolegą w Teksasie po imprezie urodzinowej przyjaciółki. O 4 nad ranem gdy już wszczyscy spali. Teraz, jak mieszam ciasto na te amerykanskie placuszki to wracam do tamtych wspomnień i naszych rozmów, które na szczęście trwają do dzisiaj i często są okołokulinarne. Arbuza, soczystego i słodkiego, wyjadałam łyżką siedząc na krawężniku, pod całym dniu pieszego i autostopowgo przemieszczania się, gdzieś w Turcji. Był to najwspanialszy smak arbuza i posiłek, którego nie przebiłoby danie nawet najbardziej znanego kucharza z "michelinowskiej" restauracji.
Po przeczytaniu książki Molly Witzenberg (autorki bloga Orangette), po raz kolejny uświadomiłam sobie, że dwa czynniki tworzą dla mnie miejsca godne wspomnień: ludzie, których spotkałam na swojej drodze i jedzenie, którego spróbowałam. A Molly oddała istotę gotowania i jedzenia w jednym zdaniu "In the simple acts of cooking and eating, we are creating and continuing the stories that are our lives" (w moim wolnym tłumaczniu "poprzez proste czynności gotowania i jedzenia, tworzymy i kontynuujemy historie, które są naszym życiem"). Książkę Molly przeczytałam na wdechu, w rekordowym tempie (łącznie z każdym składnikiem, który towarzyszył przepisom). Gdybym miała talent literacki to właśnie w takim formacie chciałabym spisać swoje doznania kulinarne i życiowe...a że talentu brak to ten blog jako zapis wspomnień musi wystarczyć:) Nie jest to książka stricte kulinarnia. Są to wspomnienia autorki połączone z ważnymi dla niej potrawami, które w danym momencie stanowiły nie tylko tło do jej przeżyć ale były również czynnikiem inicjującym pewne wydarzenia w jej życiu. Polecam tym co lubią, tak jak ja, jeść i czytać o jedzeniu :)

Jak już przepisałam większość interesujących mnie przepisów i cytatów z egzemplarza bibliotecznego zdecydowałam się na własną kopię i ku mojemu zdumieniu książka kosztowała mnie jedyne $6 na amazonie.